maandag 27 oktober 2014

Wegkwijten

Met in mijn hand de zwart en witten               
Ontworstelt een ‘aha’ zich vrij               
Taaie bellen grijze averij                        
Spatten zonder spetten, spitten            
Door wat ik wist, en weer wil weten                
Maar, wat zich opent, sluit zich weer   
Al wat ooit was, deels weggevreten                 
flitst manifest, maar nimmer meer                  

Dan kijk ik op en zie in droeve              
Ogen voor een tel mijn spiegelbeeld              
Je lacht een glim, ik geef als proeve                
Een teruglach in een doof staccato                  
Je troost mijn mond als intermezzo                 
En in mijn hoofd….verdampt jouw foto            


© André Meulman 2014